parçalar

"ağbi çokça ağrılı bir şeye katlanmanın yolunu bildiğini var saydığım içindi. en azından üretirken sadece elinin titrediğini mide bulantından kurtulabileceğine inandığını sandığım için. ağbi kelam üzerine sohbet etmek zamanımızda kapanmak mümkün mü soru sorabilir miyiz bir insanın eli tutulabilir mi, merak ettiğim için. yaşımın kaç olduğunu, tok karnına şiir yazmanın, muazzam boyutlarda metal blokların içinde karargahlar kurmanın imkanını, korku listeleri çıkarmanın ya da onun hemen arefesi, doğmamış olanın güzelliği ağbi o zamansızlık hissini, hatta yıkımı birliktelik sanrısının da, bir yere vardığı düşünülen tüm yolların yıkımını da, bokumuzda bulduklarımızı elden ele, elden ele. baudelaire erdemle sarhoş olmak derken neyi kastediyordu, bir ağız dolusu küfretsek merhuma yaklaşır mıyız demek istemiştim ağbi. vallahi dokunmaya çalışmayacaktım, artık içim de almıyor, etrafıma bir toz bulutu tebelleş oldu. yine de bir oluştan diğerine, değil mi ki vicdana inanmak gibi, temaslardan söz etmek. ağbi içim çok sıkılıyor." ----------------------------------------------------------------------------------- "harcım olmayan bir bıçkınlığı arkamı korumak için omuzlarıma almışım. arkamdan biri kulağıma fısıldıyor eli götümde, halimi aşıp nasıl gelmiş anlıyorum sikeyim işte anlıyorum, soruyor: nasıl sarhoş olmayabilirsin? anlıyorum bu ağız toplama bir ağız. anlıyorum fısıltıyla tekrar ediyorum: çatı, temel, yapı, kiriş, kolon, büyük metal bloklar, muazzam boyutlarda metal bloklar, ortalarında bir boşluk tahayyülünü zorunlu kılan muazzam boyutlarda metal bloklar, karargah, karargah. toplama bir ağzın bilumum tükürük saçan parçalarından, üstümde uyuduğum pantolonun paçalarından, uyumadan içtiğim kelle paçadan,üstüne kustuğumun sabah, güneş batmadan çıkmalıyım." ----------------------------------------------------------------------------------- "beyaz bir kadının sevgisiyle tüm beyazları sikebilirsin. proust-albertine gibi. çok ince, beyaz bir kadını sevsen biraz rengin açılır biraz da genişlersin o kadar. sevince birleştiğinden ötürü değil, etrafını sardığından ötürü. ben, etrafını sardığımdan ötürü. insan kendiyle konuşarak halini anlayamıyor, başkalarıyla konuşurkenki halinden kendini biliyor. bu kadar yalnız olmamalıydık." -Bakar Notları. ----------------------------------------------------------------------------------- "otobüsle bir yere varıyordum. yanımda bir kadın vardı. inmeden dudağından öpmeye yeltendim. kafasını çevirdiğinden dudağının kenarından öpebildim. vardığım yer kendi kıyımdı. dapdar, sağı solu dağlık kayalık, tam denizin başladığı yerde de kocaman bir kaya, neredeyse denize girecek yer bırakmıyor. hava soğuk deniz dalgalı ama benim çok hoşuma gidiyor. hah diyorum tam benim denize gireceğim hava. kıyının arkasında bir ev vardı içinde heykeller. kafalarına balta geçirilmiş, ben yapmamışım da ağır bir şeyi anlatıyorlar belli hepsi birbirine benziyor. onları da seviyorum. sonra bir arıdan kaçıyorum bal arısı ama sokmaya geliyor niye bilmiyorum. sonunda bir kapıya çarpıp yapıştığını hatırlıyorum. tekrardan kıyıya geliyorum, üzerimi çıkarıyorum uzanıyorum. içimden diyorum: çok sahici bir mutluluk yaşıyorum. sonra uyandım." -----------------------------------------------------------------------------------

buradan girsek sonundan çıkarız

iki gün önce babamla birbirimize yaralarımızı gösterdik. ben ayağımı ve yanağımı gösterdim babamsa bacağını paylaştı. sonra yüzünde hafif bir gülümsemeyle yerine oturdu. bir baba için oğluyla yakınlık kurmak hassas bir mesele. tüm yaralanmalarını açıklıkla yaşarsa babalığı zarar görebilir, hepsini kendine saklarsa da oğlundan bir yakınlık beklemeye yüzü olmayabilir. ya da oğul nereden yaklaşabileceğini bilemez, bu ona hiç öğretilmemiştir. fakat yaralardan başlamak hoşuma gitti. yakınlık deyince hemen aklıma çıplaklık, yara, ezik falan geliyor. insanı da yakını siker zaten. ilkokuldayken, orospuluk yapan liseli bir abla vardı. apandisit ameliyatı olacağımı söylemiştim. bunu her yerde söyleme bilen birisi çok rahat ananı siker demişti. bir de şu durum var. karşısında soyunduğun insana bir ürperti bir utanma gelmesi çok yaralayıcı bir içe kapanış yaşaması. ya da daha kötüsü senden gayrı bir dışarıya varması böyle daha uygar, daha örtük. içe kapanan insan yine bir şeydir de gülmeler hep göze batıyor böyle nispet gibi. ya da işte ağlaması yine ama başka bir omuz arayışı. içimdeki ibneyi kabullenene kadar anam sikildi neyse ki artık ibneysek ne olmuş diyebiliyorum. yazış da. tüm yakınlıklara eşlik eden şüpheyi sikerttirmediler ya bana. böyle zorunlu kılındım. az izleyin büyük orgy dönecek. ümit var beyler. ciddiyim.

Mezarlık öyküleri

Belediye yol geçirecekmiş Kemal’in ananesinin mezarından. Mehmet’le sözleştiler gece yarısından önce işlemi bitirmek üzere. Saat 23’te Kemalin evinin bahçesindeydiler. Mezarlığa doğru yola koyuldular, geçmişten konuşarak. Geleceğe dair hayalleri olmayan her insan gibi geçmişten konuşurlardı genelde.

Kemal anne ve babasını 6 yaşına kadar tanıyabilmişti. Sonra ananesi vardı. Gebze tarafında bir tekstil atölyesinde çalışırken bir tren kazasında ölmüştü anne ve babası yıllar önce. Baba ustabaşı,anne son ütücü.Kazadan 10 sene sonra mezarlarını aramaya gitmişti bir fatiha okumak umuduyla.Ailesini yutan o istasyonu gördü ilk kez.Gözleri yaşarmadan bir sigara içti istasyonun bekleme salonundaki kırık bankta.Mehmet’le de tanışıklıkları anne ve babasını kaybetmesi kadar eskiydi.Birlikte çekmişlerdi sevdikleri kızların saçlarını.Ama dostlukları mahalle kahvesindeki uzun batak seanslarında pekişti.Kısa saçlı kafalarındaki çiziklerin hepsinin o günlere dair anıları vardı.İnşaatın ikinci katından kuma atlamayan çocuklar onların ilişkisini pek anlayamazlardı.

Toprak yolun sonunda görünmüştü mezar bekçisinin kulübesi. Bütün gece uyuklayarak para kazanan bekçi çok sorgulamadı ikilinin isteğini. Kazma ve küreği uzattı.Camları piknik tüpünün üstündeki çaydan buğu yapmış 37 ekranlı lüks yaşam alanına geri döndü.Kemal ve Mehmet ananenin mezarını buldular.Kazma ve kürekle giriştiler toprağa.Sabah yağan yağmurun ıslaklığını saklayamamıştı toprak, ilk kürekten sonra hissedilmeye başladı.Yaklaşık 2 saat kazdıkları mezardan sadece 5 tane kemik çıkmıştı.2 uzun 3 kısa kemik.Yanında getirdiği koliye koydu usulca Kemal kemikleri.Sonra çöktüler mezarın başına .Topraklı elleriyle birer sigara yaktılar.Sigara bitmeye yakın Mehmet, ‘ananen güzel insandı’ dedi. Kemal onaylar bir kafa hareketiyle yumuşattı bu cümleyi.Kazma ve küreği açılmış mezarın başında bıraktılar, uyuyan bekçiyi uyandırıp, nemrut suratını görmeye tahammülleri yoktu.Yine toprak yoldan Kemalin ananesinden kalan evin bahçesine vardılar.Girişteki kiraz ağacının dibine daha önceden kazdıkları çukura kolideki kemikleri yerleştirdiler.Üzerini çukurdan çıkan toprakla kapattılar.Bahçedeki çardağın altındaki minderlere çöktüler.Hava soğuktu, montlar kalın. Kemal oturduğu anda ayağa kalktı ve camın dibinde duran radyonun düğmesine bastı. Her zamanki kanaldaydı. Zaten tek kanal dinliyorlardı radyoda.Orhan Baba’nın sesi duyuldu ve yayıldı bahçeye, hatta mahalleye.Şarkıyı yarılamıştı baba.İkisi de aynı anda ortasından tuttular şarkıyı ve mırıldanmaya başladılar.

Justobacco Ailesinden Şoke Eden Görüntüler!!!

Seksi resimleri için tıklayın!!!

eve geldim. beş gibi. içimde yalnız kalınca ortaya çıkan insanlara bulaştırmadığım ne varsa ayyuka çıktı. masamın adı ayyuk benim. beni içindeki boşluğa çekiyor. öyle karanlık bir boşluk falan değil nötr renksiz bildiğin. hiçbir yere yaslanmayan bir hali var. iç gibi. bana öyle geliyor ki yalnız kalınca herkes harika olmalı. senelerce ne biriktirdiysek di mi görüyoruz yaşıyoruz. ki ben kendimi bildim bileli biriktiririm. dosya falan tutmam da ne nerededir bildiğimi sanırım. her şeyden uzakta olmayı hep çok severdim. bir yandan da bir şeylere yakınlaşırdım. tanıştığım zaman hikaye uydurmayışımı anlamazdım da uydurabileceğime inanırdım. yalnızdım ya özgürdüm. ne zaman ipin ucu kaçsa ben yepyeni bir ip eğiririm. birilerinin eline tutuşturuveririm insanlar da ipleri severler onlar da hemen tutunuverirler. bir rüyamda kendimi mi gördüm hemen anlatırdım. masama döndüğümde flütler çalınmaya başlardı, ben de bir kaşınma hissederdim. bunlar hep sonradan oldu. günlük tuttuğum zamanları da gördüm. oraya şöyle şeyler yazardım: "bugün böyle bir şey yaptım. bir daha böyle şeyler yapmak istemiyorum." ne zaman baktım günlük üzerime geliyor, programım beni yazıyor kavgalar hasıl oluyor kendimi gömecek bir toprak parçası buldum. yalnız yazan insanları nasıl anlıyorsam yazamayanları da öyle anlıyorum. belki hepsi için ayrı bir yerimi ayırmam gerekiyor. bir başkası diğerinin yerine mi yaltaklandı cevabımın hazır olması hoş olabilir, kusura bakma ben oramla bir başkasını anlıyorum. biliyorum ki bunu yapamam. herkese yeni yerler yaratırım içim kalabalıklaştıkça büyüyor sandığım için. taşıyor ama. kaynayan bir su gibi de değil kızmış bir yağ gibi. yanıyorum. ağzımın ağza alınacak bir tarafı yok biliyorum. yine de canım çekiyor. öpüşmek değil de dil değişimi, exchange. merhaba, biraz da sizin dilinizle yalayabilir miyim. çok güzel söylersem karşı gelinmez di mi. ağzım doluyken konuşuyorum bak bak bir dakika ağzım dolu dur şu figürlere bak kusarken dans ediyorum kusuyorum derken hayır onu görmezden gel bak figürlerime bak dans ediyorum tamam dilce susup bedence konuşuyorum bak. seyirciyi öldürsen de herkesi evine davet etmen gerekiyor ne acı.

Blogger'ın arayüzü değişmiş yazmayalı. Son birkaç aydır üstümde bir ağlaklık hakim. Turkcell'in babalı kızlı reklamına ağlamamla başladı bu süreç. Youtube'a "turkcell reklam baba kız" yazdım ama reklamı bulamadım kusura bakmayın. Ota boka gözlerim doluyor. Bugün iki kez oldu mesela. Sabah Leyla ile Mecnun'un ilk sezon finalini izlerken oldu. Bir de demin Barış Manço'dan Arkadaşım Eşşek'i dinliyordum, ağlayıverdim. Ağlamalık film önersenize. İhtiyacım var. Sevgiler.

a little jetlag experience

ne iğrenç bir şeymiş. 12 gibi uykuya dalmıştım. vücudum bunu öğle uykusu sandı. saat 03.30da uyandığımda karnım acıkmıştı. akşam yemeği saatim gelmişti. kalktım tuvalete gittim, evde biraz dolaştım. geri döndüm yatağa. olmadı. kalktım, biraz yoğurt yedim. geri döndüm yatağa, kesmedi. uyumam lazım dedim, kalkmadım ayağa. uyuyamadım. gözlerimi kapatınca acıyordu. ıyyyy. ne iğrenç bir şeymiş. kafamda facebook'a girdim. emraha iki like attım. ekin'in son albümüne baktım. cansenden gelen likeları analiz ettim. facebook'a girmek için ne internete ne de bilgisayara muhtaç olduğumuzu anladım. neither nor gibi. döndüm durdum. kalktım, biraz daha dolaştım. kafamda ders programımı bir kez daha şekillendirdim. birkaç saat geçti. bilgisayar açtım. ders seçeyim dedim. bir de ne göreyim. ders seçimi bitmiş. ben daha hiç ders seçmemiştim. bir gün daha var sanıyordum. ne bok yicem bilmiyorum. gece gece bunu öğrenmem hiç hoş olmadı. uyuyamadım. 7 saat çıkarıp durdum şimdiki saatten. ve şimdiki zaman beni gelecek zamana gönderdi bugün git yarın gel diye. olmadı dimi, beceremedim sanat yapmayı. gece buldum bunu da. neyse sabah herkes işe giderken ben uyudum, 4te uyandım malak gibi. sonuç olarak jetlag iğrenç bir şeymiş. ama en azından prim yaptırabilir düşüncesiyle yazıyorum.

Tüm Sislere

A sister's a sister forever
A bond that diminishes never
A friend who is kindly and caring
A sibling God chooses for sharing.
Few ties as deep and profound
And with so much affection abound
Though some thoughts are seldom expressed
Love endures and survives every test.
Of the constants that rest in the heart
A sister's a primary part.
She'll always be there when you need her
You listen, you value, you heed her.
As growth independence you ponder
Your feelings grow deeper and fonder
And life tells you one thing that is true
A sister's a large part of you.

Bruce Wilmer

Peki şimdi ne olacak?

Ruhi bey tekeymiş yalnız...

Her Gün Yeni Bir Bilgi

Varoş sözcüğü, Macarca város sözcüğünden gelir. Banliyö sözcüğü ise Fransızca banlieue sözcüğünden gelir. Gelişmiş ülkelerde varoşlar çoğunlukla durumu iyi olan, orta ve üst katmanlardan kişilerin yaşadığı yerlerdir. Şehrin gürültü ve kirliliğinden kaçan insanların büyük ve rahat bahçeli evlerde yaşadıkları nezih yerleşim birimleridir. 20 ve 21. yy'da ulaşım alanında meydana gelen gelişmeler, demiryolu ağlarının gelişmesi, daha fazla kişinin taşıt sahibi olması, şehirlerdeki arazi kısıtlılığı, yeşil alanların yetersizliği gibi nedenler varoşları cazip hale getirmiştir.

Kaynak: http://tr.wikipedia.org/wiki/Varo%C5%9F

Justobacco yeni yılınızı kutlar: "Ormandan Kestim Çamı"

Personalize funny videos and birthday eCards at JibJab!

Lale Mansur

Geçen gün otobüse bindim, aktarma yapıyorum Akmerkez'den. Bir baktım Lale Mansur. 43R geldi, kalabalıktı, orta kapıdan bindim. Bir baktım Lale Mansur. Akbilimi uzatmadım, yanımdaki uzattı. Bir baktım Lale Mansur. Etiler'e geldik, inenlere yol verdim. Bir baktım Lale Mansur. Tam tekrar binecektim, son bir kişi daha indi. Bir baktım Lale Mansur. O da inince otobüs hareket etmeye başladı. Bir baktım Lale Mansur. Tekrar binemedim, durakta kaldım. Bir baktım Lale Mansur. Allahtan akbilimi uzatmamışım, yoksa içeride kalacaktı. Trafiği durdurur, olay çıkarırdım. Çünkü vizesini yenilemiştim.

Sagu'dan bu yılbaşı için de bir ekşın bekliyoruz.

sikerler

Anlatacağım hikayede "ben" diye bahsettiklerim belki de "biz"iz. "Amınaski, aynı ben!" ya da " Lan, herkes aynı şeyi yaşıyo." dediğiniz anda tribe girmeyin bana karşı. Zaten kafam güzel.

Hayatımın temeline sevmeyi -sevgi kelimesine göre nispeten daha az klişeleşmiş olduğundan bu kelimeyi seçtim, yoksa daha fazla şey anlatmaz TDK'ya göre.- koyduğuma inandım ben hep.
Gündüzler bir şekilde geçiyordu da geceler yardımsız* geçmek bilmiyordu kendimi bildiğimden bu yana.(*burada keyif verici her türlü faaliyetten bahsediliyor.) Ha gündüzlerde de yardım almadığımı iddidia edersem yalancı ibne olurum.(seksist diye sardıranı sikeyim). (keyif verici faaliyetten kasıt, müzik gibi masumane kabul edilen faaliyetler de olabilir, müptezel diye yafta vuranı sikeyim.)
Ben sevdim, sevildim. Sevdim, sevilmedim.-ki bu yargılar ayrılık sonrası halet-i ruhiyemle alakalıdır- Ama ben geldim 22 yaşına -o da yaş mı diyeni sikeyim-. Şartlar elverdi gidicem dedim. Gitmek iyi gelecek diye inandırdım kendimi. Bu şekilde telkin ettim dertsiz olduğu tartışılır benliğimi. Gel, gör ki, amına koduğum telkin yöntemi hayatımı sikti. Aslına bakarsanız yöntemin temelinde bir sorun yok. Ama siktiğim kafa yapısı öyle bir fütursuzluğa sevkediyor ki insanı, o ana kadar çok isteyip , mantıksız bulduğun, zarar göreceğine inandığın eylemlerden korkmamaya başlıyorsun*.(*bu aynı zamanda, zaman verdiğin, şu anın uygun vakit olamdığın karar verdiğin eylemler için de geçerli.) Amine tabirle "yok artık" dediğin şeyleri yapıyorsun.
Şu ana kadar "iyi ne güzel, tabularını yıkmanı sağlamışsın işte." diyenlere bir çift sözüm var; "Siktirin gidin."
En yakınımdaki, en değer verdiğim insanlara karşı nasıl tavır takınacağıma karar veremez hale geldim, ki normalde bu tavrı sergilemek için düşünmeme gerek dahi yoktu.
Öyle bir durum ki yapacağın herhangi bir hareketten sorumlu tutulamayacağın kadar yakın zamanda olmasının yanında,  aynı zamanda sergilediğin davranışın, istediğin, belkide delicesine arzu ettiğin sonuçlarını göremeyecek kadar yakın zamanda uzaklaşmak zorunda kalacaksın herşeyden.
Hem kendim, hem merak edip son zamanlarda bana halimi soranlar için yazdım bunu. Bir sike yarar mı bilmem ama göt diye itham ettiğim bir uslupla -ki kendi uslubum olduğunu da inkar edemem- yazdığım şu yazıyı çok sevdiğim bir cümleyle sonlandırmak isterim:

"Hepinizin amına koyim."

Not: "Oralara gidip de amına koymayan ibne olsun."

22 yaşında, üniversite öğrencisi, kendini geliştirmiş, presentabl bir erkeğim. 2011'in sonlarına yaklaştığımız şu cumartesi gecesinde evde yalnız bira içiyorum. HANİ ALLAH'A MAHSUSTU LAN!

"Lokman hekim gelse yaram azdırır..."

Ferhat Göçer - Wish You Were Here / Akustikhane from akustikhane on Vimeo.